tag:blogger.com,1999:blog-212049992011-12-14T09:22:00.354+05:30मी अनंत रोहणकर...मराठी माणुस !An2http://www.blogger.com/profile/04976290807342689261noreply@blogger.comBlogger391100tag:blogger.com,1999:blog-21204999.post-1150017152160281362006-06-11T14:40:00.000+05:302006-06-11T14:42:34.320+05:30भेट<br /><br />बंद खोलीत आसवे काही<br />काजव्यांचे जणू थवे काही<br /><br />भेट नव्हतीच ती, धुके होते<br />भेटले फक्त गारवे काही<br /><br />बोललो, काय बोललो नाही<br />आठवे तू , न आठवे काही<br /><br />दोन डोळ्यांमधील आकाशी<br />हिंडले मौनपारवे काही<br /><br />तू न पुसलेस मी कसा आहे<br />अन् मलाही न बोलवे काही<br /><br />मान वेळावली अशी तूही<br />शब्द सुचले मला नवे काही<br /><br />काय हसलीस तू नकाराचे<br />वाटले की नको हवे काही<br /><br />— चित्तरंजन भट<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21204999-115001715216028136?l=antur.blogspot.com' alt='' /></div>An2http://www.blogger.com/profile/04976290807342689261noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-21204999.post-1148750824076370242006-05-27T22:55:00.000+05:302006-05-27T22:57:04.123+05:30तू नसताना<br />तुझ्या सयींच्या<br />उधाण लाटा<br />चहुदिशांना<br /><br />तू नसताना<br />उजाडलेल्या<br />भणंग वाटा<br />चहूदिशांना<br /><br />तू नसताना<br />रित्या अंबरी<br />फिके चांदणे<br />चहूदिशांना<br /><br />तू नसताना<br />तुझी आर्जवे<br />तुला शोधणे<br />चहूदिशांना!<br /><br />(manogat)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21204999-114875082407637024?l=antur.blogspot.com' alt='' /></div>An2http://www.blogger.com/profile/04976290807342689261noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-21204999.post-1146804362906068562006-05-05T10:13:00.000+05:302006-05-05T10:16:02.916+05:30<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6142/2142/1600/car.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6142/2142/320/car.jpg" border="0" /></a> Still Working on this Illustration....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21204999-114680436290606856?l=antur.blogspot.com' alt='' /></div>An2http://www.blogger.com/profile/04976290807342689261noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-21204999.post-1146333707221454592006-04-29T23:30:00.000+05:302006-04-29T23:31:47.233+05:30च्यायला, प्रेम म्हणजे असतं काय,<br />खाली डोके वर पाय,<br />नुसताच गोंधळ, कल्लोळ सारा,<br />बोला मी खोटे बोलतोय काय!!!!<br /><br />पण प्रेमात असं व्हावचं लागतं,<br />थोडसं हसावं अन थोडसं रडावंच लागतं,<br />धरलं तर चावतं, सोडलं तर पळतं,<br />बोला मी खोटे बोलतोय काय!!!!<br /><br />ती दिसली तरी त्रास,नाही दिसली तर दुप्पट वैताग,<br />आपल्याला मग काही सुचत नाही, मग ती आल्यावर चुप बसताच येत नाही.<br />बिचारी मान खाली घालुन शिव्या खाते, स्वतःची चुक मान्य करते,<br />खरतर तिला दुखवावेसे मला मुळीच वाटत नाही, पण तिचे अश्रु पिल्याशिवाय आपल्याला बरेच वाटत नाही.<br />अरे दोस्तहो, तुम्हाला काय वाटलं मी फ़ेकतो,<br />च्यायला !!!!<br />मी काय खोटे बोलतोय काय!!!<br /><br /><a href="http://www.manogat.com/node/5479">(manogat)</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21204999-114633370722145459?l=antur.blogspot.com' alt='' /></div>An2http://www.blogger.com/profile/04976290807342689261noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-21204999.post-1145971086984550322006-04-25T18:47:00.000+05:302006-05-03T10:09:28.056+05:30<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6142/2142/1600/Image_1.0.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6142/2142/400/Image_1.jpg" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21204999-114597108698455032?l=antur.blogspot.com' alt='' /></div>An2http://www.blogger.com/profile/04976290807342689261noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-21204999.post-1145816699495697722006-04-23T23:48:00.002+05:302006-04-23T23:54:59.496+05:30माझे अवघे मी पण हिंदू<br />आयुष्याचा कणकण हिंदू,<br />ह्रदयामधले स्पंदन हिंदू<br />तन-मन हिंदू, जीवन हिंदू !<br /><br />दरीदरीतिल वारे हिंदू<br />आकाशातिल तारे हिंदू,<br />इथली जमीन, माती हिंदू<br />सागर, सरिता गाती हिंदू !<br /><br />धगधगणारी मशाल हिंदू<br />आकाशाहुन विशाल हिंदू,<br />सागरापरी अफाट हिंदू<br />हिमालयाहुन विराट हिंदू !<br /><br />तलवारीचे पाते हिंदू<br />माणुसकीचे नाते हिंदू,<br />अन्यायावर प्रहार हिंदू<br />मानवतेचा विचार हिंदू !<br /><br />महिला, बालक, जवान हिंदू<br />खेड्यामधला किसान हिंदू,<br />शहरांमधुनी फिरतो हिंदू<br />नसानसांतुन झरतो हिंदू !<br /><br />प्रत्येकाची भाषा हिंदू<br />जात, धर्म अभिलाषा हिंदू<br />तुकाराम अन कबीर हिंदू<br />हरेक मस्जिद, मंदिर हिंदू !<br /><br />इथला हरेक मानव हिंदू<br />अवघी जनता अभिनव हिंदू,<br />झंझावाती वादळ हिंदू<br />हिंदू हिंदू केवळ हिंदू !<br /><br />शंभर कोटी ह्रदये हिंदू,<br />हजार कोटी स्वप्ने हिंदू,<br />असंख्य, अगणित ज्वलंत हिंदू<br />अखंड भारत, अनंत हिंदू !!!<br /><br /><a href="http://www.manogat.com/node/5287">-शतानंद. </a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21204999-114581669949569772?l=antur.blogspot.com' alt='' /></div>An2http://www.blogger.com/profile/04976290807342689261noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-21204999.post-1145296337042623882006-04-17T23:21:00.000+05:302006-04-17T23:22:17.056+05:30पाहिले तुला हळूच काल मी तिथे वळून<br />रुपमोगरा मनात दर्वळे तुझा अजून<br /><br />ओतले मधाळ गोड रूप साजिरे तुझ्यात<br />चंद्र पाहता वरून लाजतो तुला बघून<br /><br />आजकाल आसपास होतसे तुझाच भास<br />प्राण प्राण रोम रोम गातसे तुझीच धून<br /><br />काढतो कसे बसे बरेच तास आफिसात<br />पाहतो तुझीच वाट त्याच स्थानका वरून<br /><br />ये नको छळू अता तुझाच ध्यास लागला गं<br />तूच पाहिजे मला तुझाच रोग हा म्हणून<br /><br />-tushar joshi<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21204999-114529633704262388?l=antur.blogspot.com' alt='' /></div>An2http://www.blogger.com/profile/04976290807342689261noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-21204999.post-1144082293107563402006-04-03T22:06:00.000+05:302006-04-03T22:08:13.120+05:30हा एकटेपणा<br />ही शांतता<br />शब्द सोडून गेल्या नंतरची<br /><br />आता त्यांची<br />खूप आठवण येते<br />ते येत नाहीत<br /><br />माझ्यावर त्यांचा राग<br />अथवा नशिबाचा भाग<br />त्यांनाच माहित<br /><br />पण आशा असतेच ना<br />ती जात नाहीच<br />कदाचित . . .<br />ते<br />कविता होऊन येतील<br />आयुष्यभर पुरायला<br /><br />आणि आयुष्यानंतरही<br />ईथेच उरायला<br /><br />तुषार जोशी, नागपूर<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21204999-114408229310756340?l=antur.blogspot.com' alt='' /></div>An2http://www.blogger.com/profile/04976290807342689261noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-21204999.post-1143737320174898512006-03-30T22:08:00.000+05:302006-03-30T22:18:40.576+05:30पाहिले तुला हळूच काल मी तिथे वळून<br />रुपमोगरा मनात दर्वळे तुझा अजून<br /><br />ओतले मधाळ गोड रूप साजिरे तुझ्यात<br />चंद्र पाहता वरून लाजतो तुला बघून<br /><br />आजकाल आसपास होतसे तुझाच भास<br />प्राण प्राण रोम रोम गातसे तुझीच धून<br /><br />काढतो कसे बसे बरेच तास आफिसात<br />पाहतो तुझीच वाट त्याच स्थानका वरून<br /><br />ये नको छळू अता तुझाच ध्यास लागला गं<br />तूच पाहिजे मला तुझाच रोग हा म्हणून<br /><br /><a href="http://www.omitsoft.com/tushar/manogat/manogat.htm"><span style="font-size:85%;">तुषार जोशी, नागपूर</span></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21204999-114373732017489851?l=antur.blogspot.com' alt='' /></div>An2http://www.blogger.com/profile/04976290807342689261noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-21204999.post-1143646854575570572006-03-29T20:58:00.000+05:302006-03-29T21:16:50.070+05:30तू भले सांग जगाला<br />तू कधी प्रेमच नाही केलंस<br /><br />पण मी येईनच फिरून<br />तुझ्या प्रत्येक कवितेच्या<br /><br />प्रत्येक ओळीच्याप्रत्येक शब्दातून<br />आणि करीन तुला अस्वस्थ, उदास,सुन्न, विषण्ण<br /><br />खात्री आहे मलाजेव्हा होईल<br />अनावर तुलालपवून ठेवणं<br />तेव्हा तू करशीलच कबूल कधीतरी दोघांती<br />की प्रेम कधीतरी केलं होतंस तूही माझ्यावर<br /><br />मग तू भले सांग जगाला<br />तू कधी प्रेमच नाही केलंस<br /><br /><a href="http://www.manogat.com/node/5042">(manogat)</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21204999-114364685457557057?l=antur.blogspot.com' alt='' /></div>An2http://www.blogger.com/profile/04976290807342689261noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-21204999.post-1143379697120477722006-03-26T18:57:00.000+05:302006-03-26T19:02:49.383+05:30प्रेमावाचुन दुसरे काहीमला कधीही जमले नाही<br />शहारलेल्या चाफ्यासाठीउन्हे जाहली तरणी-ताठी<br /><br />फिरलो त्यांच्या पाठी पाठीतसे कुणीही जळले नाही<br />प्रेमावाचुन...भुलेन मादक सौंदर्यालाचुकेन कैसे कर्तव्याला<br /><br />ज्याच्या हाती त्याचा प्यालाअजून काळीज भरले नाही<br />प्रेमावाचुन...वसंत येथे नाही रमलापाऊस नाच नाचला दमला<br /><br />कसा एवढा ग्रीष्म बहरला ?(मला कुणी ओळखले नाही)<br />प्रेमावाचुन..<br /><br />किती खेळ शब्दांचे केलेसगळे हसण्यावारी नेले<br />लळा लावला- निघून गेले -प्रेम! मला का कळले नाही?<br />प्रेमावाचुन...<br /><br /><a href="http://www.manogat.com/node/4792">-अ</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21204999-114337969712047772?l=antur.blogspot.com' alt='' /></div>An2http://www.blogger.com/profile/04976290807342689261noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-21204999.post-1143180729009837862006-03-24T11:40:00.000+05:302006-03-24T11:42:09.020+05:30<div align="right"><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6142/2142/1600/Shiv.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6142/2142/320/Shiv.jpg" border="0" /></a> Illustration By - Anant (24th March 06)<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21204999-114318072900983786?l=antur.blogspot.com' alt='' /></div>An2http://www.blogger.com/profile/04976290807342689261noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-21204999.post-1143042235050318342006-03-22T21:07:00.000+05:302006-03-22T21:13:55.060+05:30या सुविधेत उपलब्ध असलेले पान आपण डाऊनलोड करून घ्यावे.<br />आंतरजालाशी संबंध असताना आणि नसतानाही आपण त्यातील मजकूराच्या जागी आपले लिखाण करू शकाल. त्याकाळापुरती पॉपाअप खिडक्यांना आडकाठी ठेऊ नये.<br />ते संग्रहित करण्यासाठी आपल्याला सद्ध्यातरी ते सिलेक्ट ऑल करून युनिकोड युक्त फाईल मध्ये डकवावे लागेल आणि मग ते संग्रहित होईल.<br /><br />[ <a href="http://www.manogat.com">manogat</a> ] [ <a href="http://www30.websamba.com/omkarjoshi/">नीलहंस-ॐकार जोशी </a>]<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21204999-114304223505031834?l=antur.blogspot.com' alt='' /></div>An2http://www.blogger.com/profile/04976290807342689261noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-21204999.post-1142961738452146052006-03-21T22:49:00.000+05:302006-03-22T21:05:51.960+05:30आज तूला सान्गूनच टाकतो की रागावल्यावर तू सुन्दर दिसतेस ...<br />पण मला तेव्हाहि आवडतेस जेव्हा गालातल्या गलात गोड हसतेस....<br /><br /><a href="http://www.manogat.com/node/4735">(manogat)</a><br /><br />REPLY : लग्नापूर्वी तुझे हसणे झेलायला मी खुशाल खिसा रिता करायचो<br /> आता तू निर्व्याज हसली, पाकीट रिकामे ही खूण मी ओळखायचो<br />[ Hemant Patil ]<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21204999-114296173845214605?l=antur.blogspot.com' alt='' /></div>An2http://www.blogger.com/profile/04976290807342689261noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-21204999.post-1141837158454543402006-03-08T22:18:00.001+05:302006-03-08T22:29:18.466+05:30कविता म्हणजे कविता म्हणजे कविता असते<br />शब्दांची ती अर्थपूर्ण लांबलचक माळ असते<br />भावनेच्या तेलात तळून शब्दांच्या बुडबुड्यातून<br />वर आलेली ती खुसखुशीत भजी असतात<br /><br />विडंबनाच्या प्रदेशातून फ़िरणार्या त्या हरिणी असतात<br />सिरीयस सिंहांच्या वाटेतल्या त्या भक्ष्य असतात<br />तर कधी प्रसीध्द व्यक्तींच्या त्या सवल्या असतात<br />चुकून कधी शरीर मिळाले तर मातीचे ते पाय असतात<br />तात्विक जंजाळाच्या उजाड वाळवंटात तहानलेल्यांची ती आस असते<br /><br />कविता म्हणजे कविता म्हणजे कविता असते<br />शब्दांची ती अर्थपूर्ण लांबलचक माळ असते.<br /><br />हेमंत पाटील - सुरत<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21204999-114183715845454340?l=antur.blogspot.com' alt='' /></div>An2http://www.blogger.com/profile/04976290807342689261noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-21204999.post-1141745276665746372006-03-07T20:55:00.000+05:302006-03-07T20:57:56.683+05:30बग म्हणजे, बग म्हणजे, बग असतो...<br />अचानक ठकविणारा महाभयंकर ठग असतो!!<br /><br />जावाच्या सॉकेट प्रोग्रॅममध्ये लपून तो बसतो,<br />VB च्या लायब्ररीतून कुत्सितपणे तो हसतो,<br />प्रोजेक्ट ढासळवून टाकेल असा त्याचा रंग असतो,<br />कारण बग म्हणजे, बग म्हणजे, बग असतो...<br /><br />अचानक ठकविणारा महाभयंकर ठग असतो!!<br />अनेकदा तो असूनही आहे असे वाटत नाही,<br />टेस्टरला जाणवतो पण कोडरला पटत नाही,<br /><br />इम्लिमेंटेशनचा मात्र पूर्ण अपेक्षाभंग असतो,<br />कारण बग म्हणजे, बग म्हणजे, बग असतो...<br />अचानक ठकविणारा महाभयंकर ठग असतो!!<br /><br />भयंकर बग अनेकदा खूप काळानंतर समजतो,<br />या अनपेक्षित हल्ल्यामुळे प्रत्येक इंजिनिअर थबकतो,<br />आणि मग प्रत्येकजण तो फिक्स करण्यात गुंग असतो,<br />कारण बग म्हणजे, बग म्हणजे, बग असतो...<br />अचानक ठकविणारा महाभयंकर ठग असतो!!<br /><br /><span style="font-size:85%;">- चंद्रजीत (manogat)</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21204999-114174527666574637?l=antur.blogspot.com' alt='' /></div>An2http://www.blogger.com/profile/04976290807342689261noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-21204999.post-1141662082599503982006-03-06T21:49:00.000+05:302006-03-06T21:51:22.606+05:30<strong>रावसाहेब </strong> पु.ल.देशपांडे.<br /><br />"दिल्ले दान घेतले दान पुढच्या जन्मी मुस्सलमान" असा एक आमच्या लहानपणी चिडवाचिडवीचा मंत्र होता. दिल्ले दान परत घेणा~याने मुस्सलमानच कशाला व्हायला हवे ? दानतीचे दान काही धर्मावारी वाटलेले नाही. पण 'दाना'ला मुस्सलमानातल्या 'माना'चे यमक जुळते, एवढाच त्याचा अर्थ. पण दिल्ले दान कसलाही विचार न करता परत घेणारा देवाइतका मक्ख दाता आणि घेता दुसरा कोणीही नसेल.<br />एखाद्या माणसाची आणि आपली वेव्हलेंग्थ का जमावी आणि एखाद्याची का जमू नये, ह्याला काही उत्तर नाही. पंधरा-पंधरा, वीस-वीस वर्षांच्या परिचयाची माणसे असतात. पण शिष्टाचारांची घडी थोडीशी मोडण्यापलीकडे त्याचा आपला संबंध जातच नाही. त्यांच्या घरी जाणे-येणे होते --- भेटणे-बोलणे होते --- पण भेटी झाल्या तरी मनाच्या गाठी पडत नाहीत. आणि काही माणसे क्षणभरात जन्मजन्मांतरी नाते असल्यासारखी दुवा साधून जातात. वागण्यातला बेतशुद्धपणा क्षणार्धात नष्ट होतो. तिथे स्थलभिन्नत्व आड येत नाही. पूर्वसंस्कार, भाषा, चवी, आवडीनिवडी, --- कशाचाही आधार लागत नाही. सूत जमून जाते. गाठी पक्क्या बसतात.<br />बेळगावच्या कृष्णराव हरिहरांशी अशीच गाठ पडली. त्यांना सगळे लोक 'रावसाहेब' म्हणायचे. ही रावसाहेबी त्यांना सरकारने बहाल केली नव्हती. जन्माला येतानाच ती ते घेऊन आले होते. शेवटपर्यंत ती सुटली नाही. बेताची उंची, पातळ पांढरे केस मागे फिरवलेले, भाग्याची चित्रे रेखायला काढतात तसले कपाळ, परीटघडीचे दुटांगी पण लफ्फे काढल्यासारखे धोतर नेसायचे, वर रेशमी शर्ट, वुलन कोट, एका हाताच्या बोटात हिऱ्याची अंगठी आणि दुसऱ्या हाताच्या बोटांत करंगळीच्या आणि अनामिकेच्या बेचकीत सिगरेट धरलेली, तिचा चिलमीसारखा ताणून झुरका घ्यायची लकब. जिल्ह्याच्या कलेक्टरपासून ते रस्त्यातल्या भिकाऱ्यापर्यंत कुणालाही, दर तीन शब्दांमागे कचकावून एक शिवी घातल्याखेरीज गृहस्थाचे एक वाक्य पुरे होत नसे. मराठीला सणसणीत कानडी आघात आणि कानडीला इरसाल मराठी साज. साधे कुजबुजणे फर्लांगभर ऐकू जावे इतका नाजूक आवाज ! कुठल्याही वाक्याची सुरवात 'भ'काराने सुरू होणाऱ्या शीवीशिवाय होतच नसे. मराठीवरच्या कानडी संस्कारामुळे लिंगभेदच काय पण विभक्तिप्रत्यय-कर्ता-कर्म-क्रियापदांची आदळआपट इतकी करायचे की, दादोबा पांडुरंग किंवा दामले-बिमले सगळे व्याकरणवाले झीटच येऊन पडले असते. शुद्ध कसे बोलावे आणि शुद्ध कसे लिहावे हे व्याकरण शिकल्याने समजत असेल तर समजो बापडे, पण जगाच्या दृष्टिने सारी अशुद्धे केलेला हा माणूस माझ्या लेखी देवटाक्याच्या पाण्याइतका शुद्ध होता. आवेग आवरता येणे हे सभ्यपणाचे लक्षण मानले जाते. रावसाहेबांना तेवढे जमत नव्हते. तरीही रावसाहेब सभ्य होते. काही माणसांची वागण्याची तऱहाच अशी असते. की त्यांच्या हाती मद्याचा पेलादेखील खुलतो, आणि काही माणसे दूधदेखील ताडी प्याल्यासारखी पितात. रावसाहेब षोकीन होते. पण वखवखलेले नव्हते. जीवनात त्यांनी दुर्दैवाचे दशावतार पाहिले. पण उपाशी वाघ काय आपली चाल मरतुकड्या कुत्र्याच्या वळणावर नेईल ? सोन्याच्या थाळीतून पहिला दूधभात खाल्लेल्या धनुत्तर हुच्चराव हरिहर वकिलाच्या किटप्पाने पुढच्या आयुष्यात कधीकधी शिळ्या भाकरीचा तुकडाही मोडला होता. पण काही हस्तस्पर्शच असे असतात, की त्यांच्या हाती कण्हेरदेखील गुलाबासारखी वाटते. रावसाहेबांची घडण खानदारी खरी, पण माणूस गर्दीत रमणारा. अंतर्बाह्य ब्राँझने घडवल्यासारखा वाटे. वर्णही तसाच तांबूस-काळा होता. सिगरेटचा दमदार झुरका घेताना त्यांचा चेहरा लाल आणि काळ्याच्या मिश्रणातून होतो तसा होई. मग दहांतल्या पाच वेळा त्यांना जोरदार ठसका लागे. सिगरेट ओढतानाच काय, पण जोरात हसले तरी ठसका लागायचा. कारण ते हसणेदेखील बेंबीच्या देठापासून फुटायचे. स्मितहास्य वगैरे हास्याचे नाजून प्रकार त्या चेहऱ्याला मानवतच नसत. एकदम साताच्या वरच मजले.<br />ह्या राजा आदमीची आणि माझी पहिली भेट कोल्हापूरच्या शालिनी स्टूडिओत पडली. दहापंधरा वाद्यांचा ताफा पुढ्यात घेऊन मी गाणे बसवीत होतो. रेकॉर्डींगच्या आधीची साफसफाई चालली होती. विष्णुपंत जोग आपल्या पहाडी आवाजात गात होते. चाल थोडी गायकी ढंगाची होती. जोगांचा वरचा षड्ज ठ्यां लागला आणि तो वाद्यमेळ आणि जोगांचा स्वर ह्यांच्या वर चढलेल्या आवाजात कोणीतरी ओरडले --- "हा__ण तुझ्या आXX!"<br />ही इतकी सणसणीत दाद कोणाची गेली म्हणून मी चमकून मागे पाहिले. बाळ गजबर रावसाहेबांना घेऊन पुढे आले आणि मला म्हणाले ---"हे बेळगावचे कृष्णराव हरिहर बरं काय ----"मी रीतसर नमस्कार ठोकला आणि रावसाहेबांनी आमची आणि त्यांची शाळूसोबत असल्यासारखा माझ्या पाठीत गुद्दा मारला. "काय दणदणीत गाणं हो xxxxx !" रावसाहेबांच्या तोंडची वाक्ये जशीच्या तशी लिहायची म्हणजे मुष्किलच आहे. शरीराप्रमाणे मनालाही कुबड आलेली माणसे अश्लील -- अश्लील म्हणून ओरडायची. (तबीयतदार तज्ञांनी फुल्या भरून काढाव्या.) "वा !--- पण तेवढं तुमचं ते तबलजी शिंचं कुचकुचत वाजिवतंय की हो -- त्याला एक थोडं चा पाज चा -- तबला एक थोडं छप्पर उडिवणारं वाजीव की रे म्हणा की त्या xxxxxला." इथे पाच शब्दांची एक शिवी छप्पर उडवून गेली. तसेच पुढे गेले, आणि त्या तबलजीला त्यांनी विचारलं, "कोणाचा रे तू ?" तबलजीने वंश सांगीतला. आणि माईकपुढे नरम वाजवावे लागते वगैरे सबबी सुरू केल्या. "मग रेकार्डिंगवाल्याला ह्यें माइकचं बोंडूक वर उचलायला लावू या की. बळवंत रुकडीकराचे ऐकलं नाहीस काय रे तबला ? 'कशाला उद्याची बात'चं रेकार्ड ऐक की -- त्याच्या वाटेत तुझं हे xxxचं माइक कसं येत नव्हतं रे xx?" म्हणत आपणच माइक वगैरे वर उचलून "हाण बघू आता" म्हणत त्या रेकॉर्डिंगचा ताबा घेतला. स्टुडियोत त्यांचा जुना राबता होता. रेकॉर्डिस्टही परिचयातलेच. थोडा वेळ इरसाल कोल्हापुरीत त्यांचा आणि ह्यांचा एक लडिवाळ संवाद झाला. "मला सांगतोस काय रे रेकार्डिंग? पी.एल. --- अहो, हे तुमचं रेकार्डिष्ट खुंटाएवढं होतं --- माझ्या धोतरावर मुतत होतं. आता मिश्या वर घेऊन मला शिकवतंय बघा --- ह्या कोल्हापुरातल्या क्राऊन शिन्माचा नारळ फुटला तो माझ्यापुढे की रे -- तू जन्म झाला होतास काय तेव्हा -- हं, तुमच्या वाजिंत्रवाल्यांना लावा पुन्हा वाजवायला -- जोर नाही एकाच्या xxx! हें असलं नाटकासारखं गाणं आणि साथ कसलं रे असलं मिळमिळीत ? थूः ! हे काय तबला वाजिवतंय की मांडी खाजिवतंय रे आपलंच ?" एवढे बोलून रावसाहेब ठसका लागेपर्यंत हसले. रावसाहेबांचा हा अवतार मला अपरिचित असला तरी आमच्या स्टुडिओतल्या मंडळींना ठाऊक असावा. कारण त्यांच्या त्या आडवळणी बोलण्यावर लोक मनसोक्त हसत होते. रेकॉर्डिस्टने त्यांना आपल्या बूथमध्ये नेले आणि रावसाहेब त्या काचेमागून माना डोलवायला लागले. त्या माणसाने पहिल्या भेटीतच मला खिशात टाकले.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21204999-114166208259950398?l=antur.blogspot.com' alt='' /></div>An2http://www.blogger.com/profile/04976290807342689261noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-21204999.post-1141661744428313122006-03-06T21:40:00.000+05:302006-03-06T21:45:44.443+05:30मला मिळालेला प्रतिसाद...हेमंत पटील , मी आपला आभारी आहे !!<br /><br /><em>काहीही केले तरी<br />कामाचा व्याप कमी होत नाही<br />भेटीची ईछ्छा असूनही भेट होत नाही.<br />कामाला वहून घेतांना छंद नाहीसे झाले<br />करीअरमागे धावताना मित्र वीरून गेले<br />इन्क्रिमेंट, रेझ मागताना, आपलेसे दूर निघून गेले<br />मोठ्या गोष्टी मिळविअताना, छोटे आनंद निघून गेले<br />नीट आरशात पाहीले, तेव्हा मला दिसले,<br />मला कोणी खांबाला बांधले नाहीय,<br />माझीच खांबवरची पकड ढिली होत नाहीय.</em><br /><br /><strong>हेमंत पटील - सुरत</strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21204999-114166174442831312?l=antur.blogspot.com' alt='' /></div>An2http://www.blogger.com/profile/04976290807342689261noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-21204999.post-1141581167754345332006-03-05T23:20:00.000+05:302006-03-05T23:22:47.766+05:30किती तरी दिवसात आपली<br />भेटच झाली नाही<br />रात्री अपरात्री घोटून<br />कॉफीच केली नाही<br /> <br />कांदे भजी खाता खाता<br />गप्पा रचल्या नाही<br />तुझ्या भावविभोर शब्दात<br />कविता सजल्या नाही<br /> <br />तार स्वरात वाऱ्यावरती<br />सूर फेकले नाही<br />काहितरी करायला पायजे<br />असे ऐकले नाही<br /> <br />भटाबिटांच्या कवितंची पण<br />छेड काढली नाही<br />सगळे मिळून 'अरे वेड्या'<br />'पत्र' वाचली नाही<br /> <br />किती तरी दिवसात लेका<br />तुला भेटलो नाही<br />शहाण्यासारखा वागत गेलो<br />वेडाच झालो नाही<br /><br />(tushar joshi, nagpur)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21204999-114158116775434533?l=antur.blogspot.com' alt='' /></div>An2http://www.blogger.com/profile/04976290807342689261noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-21204999.post-1140717278279309692006-02-23T23:21:00.000+05:302006-02-23T23:24:38.326+05:30अंतू बर्वा<br />पु.ल.देशपांडे.<br />--------------------------------------------------------------------------------<br /> <br />रत्नागिरीच्या त्या मधल्या आळीत लोकोत्तर पुरूष रहातात.देवाने ही माणसांची एक निराळीच घडण केली आहे. त्यांच्यात रत्नागिरीच्या लाल चि~याचे, नारळ-फणसांचे,खाज~या अळवाचे आणि फट म्हणताच प्राण कंठाशी आणणा~या ओल्या सुपारीचे गुण अगदी एकवटून आहेत. रत्नागिरीच्या शितातच ही भुतावळ लपली आहे की पाण्यातच प्राणवायु नि प्राणवायूच्या जोडीला आणखी कसला वायु मिसळला आहे ते त्या रत्नांग्रीच्या विश्र्वेश्र्वरालाच ठाऊक. <br /><br />अंतू बरवा ह्याच मातीत उगवला आणि पिकला. वास्तविक अंतू बरव्याला कुणी अंतू असे एकेरी म्हणावे असे त्याचे वय नव्हे. मी बाराचौदा वर्षांपूर्वी त्यांना प्रथम पाहिले त्या वेळीच त्यांच्या दाढीचे खुंट आणि छातीवरचे केस पिकलेले होते. दातांचा बराचसा अण्णू गोगट्या झाला होता. अण्णू गोगट्या होणे म्हणजे 'पडणे' हा अंतूने मराठी भाषेला बहाल केलेला वाक्प्रचार आहे. रत्नांग्रीचा अण्णू गोगटे वकील कित्येक वर्षे ओळीने मुन्शिपाल्टीच्या निवडणूकीत पडत आला आहे. तेव्हापासून विहिरीत पोहरा पडला तरी पोह~याचा "'अण्णू' झाला काय रे?" म्हणून अंतू ओरडतो. <br /><br />समोरासमोर अंतूला कोणी अंतू म्हणत नाही. परंतु उल्लेख मात्र सहसा एकेरी. किंबहुना, कोकणातली मंडळी एकूणच एकवचनी. पण अंतूला संबोधन 'अंतूशेट' हे आहे. ह्या चित्पावनाला ही वैश्यवृत्तीची उपाधी फार प्राचीन काळी चिकटली. अंतूच्या हातून ते पाप घडले होते. पहिल्या महायुध्दाच्या वेळी अंतूने बंदरावर कसले तरी दुकान काढले होते. ते केव्हाच बुडाले. परंतु 'अंतूशेट'व्हायला ते कारण पुरेसे होते. त्यानंतर अंतूने पोटापाण्याचा काही उद्योग केल्याचे कोणाच्या स्मरणात नाही. दोन वेळच्या भाताची त्याची कुठेतरी सोय आहे. थोडीशी जमीन आहे. नारळीची पाचपंचवीस, पोफळीची दहापंधरा आणि रातांबीची काही अशी झाडे आहेत. दोनपाच हापूस आंब्याची आहेत. कुठे फणस, चिंच उभी आहे. वाडवडिलार्जीत घराच्या वाटणीत एक पडवी आणि खोली आली आहे. विहीरीवर वहिवाटीचा हक्क आहे. ह्या सगळ्या आधारावर अंतूशेट उभे आहेत. <br /><br />त्यांची आणि माझी पहिली भेट बापू हेगिष्ट्याच्या दुकानात झाली. मी सिगरेट घ्यायला गेलो होतो आणि 'केसरी'च्या मागून अर्धा जस्ती काड्यांचा चष्मा कपाळावर घेत अंतूशेटनी तडक प्रश्न केला होता,<br /> "वकीलसाहेबांचे जावई ना ?"<br /> "हो!"<br /> "झटक्यात ओळखलेंच मी! बसा! बापू, जावयबापूंना चहा मागवा"<br /> एकदम इतक्या सलगीत आलेला म्हातारा कोण हे मला कळेना. पण अंतूशेटनीच खुलासा केला. "तुमचे सासरे दोस्त हो आमचे. सांगा त्यांना अंतू बरवा विचारीत होता म्हणून."<br /> "ठीक आहे !"<br /> "केव्हा आलात पुण्याहून ?"<br /> "परवाच आलो."<br /> "बरोबर. दिवाळसण असेल. मागा चांगली फोर्ड गाडी! काय?"<br /> "तुमचे दोस्त आहेत ना, तुम्हीच सांगा."<br /> "वा! पुण्याचे तुम्ही. बोलण्यात ऐकणार काय आम्हाला! मग मुक्काम आहे की आपली फ्लाईंग व्हिजीट ?"<br /> "दोनतीन दिवसांनी जाईन !"<br /> "उत्तम ! थोडक्यात गोडी असते. त्या सड्यावरच्या कपोसकर वकिलाच्या जावयासारखं नका करू. त्यानं सहा महिने तळ ठोकला. शेवटी कपोसकर वकिलान् एक दिवस खळं सारवायास लावलं त्यास ! जास्त दिवस जावई राहिला की तो दशमग्रह होतो. कसं ?" <br /> "बरोबर आहे !"<br /> "बापूशेट, ओळखलंत की नाही ? आमच्या वकिलांचे जावई ! आम्ही दोघेही त्यांचेच पक्षकार हो !"<br /> हेगिष्ट्यांनी नमस्कार केला.<br /> "चहा घेता ?"<br /> "नको हो, उकडतंय फार !" मी म्हणालो.<br /> "अहो, रत्नांग्रीस उकडायचंच. गोठ्यात निजणा~यान् बैलाच्या मुताची घाण येते म्हणून भागेल काय ?" शेवटला 'काय?' वरच्या पट्टीत उडवीत अंतूशेट म्हणाले, "रत्नांग्रीस थंड हवा असती तर शिमला म्हणाले नसते काय आमच्या गावाला ? पण उकाड्याचा तुमच्या सड्यावर अधिक त्रास ! दुपारच्या वेळी मारा सायकलीवर टांग नि थेट या आमच्या पोफळीच्या बागेत झोपायला. पोफळीची बाग म्हणजे एअरकंडिशन हो !" मनमुराद हसत अंतूशेट म्हणाले. वर आणि "आमचा कंट्री विनोद हो जावयबापू" हेही ठेवून दिले. "बापूशेट, पाहुणे लेखक आहेत हो. आमच्या आबा शेट्यासारखी नाटकं लिहिली आहेत. फार बोलू नका. नाहीतर तुमच्यावर लिहीतील एखादा फर्मास फार्स !" <br /> अंतूशेट बर्व्यांपर्यंत माझी कीर्ती पोहोचल्याचे ऐकून झालेला आनंद बापूशेट हेगिष्ट्याच्या प्रश्नाने मावळला. मला नीट न्याहाळीत बापूशेट म्हणाले, "काय करतात ?"<br /> "करतात काय म्हंजे ? खुळे की काय तुम्ही हेगिष्टे ? ती रद्दी काढा. दहा ठिकाणी फोटोखाली नाव छापलेलं आढळेल तुम्हाला. सिनेमात असतात."<br /> "म्हणता काय ?" हेगिष्टे माझ्याकडे 'अजि म्यां ब्रह्म पाहिलें' असा चेहरा करून पाहत म्हणाले.<br /> "काय हो जावयबापू, एक विचारू काय ?" मिस्किल प्रश्नाची नांदी चेह~यावर दिसत होती.<br /> "विचारा की ----"<br /> "एक सिनेमा काढला की काय मिळतं हो तुम्हाला ?"<br />मी काही कोकणात प्रथमच आलो नव्हतो; त्यामुळे ह्या प्रश्नाला मी सरावलो होतो.<br /> "ते सिनेमा-सिनेमावर अवलंबून आहे."<br /> "नाही, पण आम्ही वाचलंय की एक लाख दीड लाख मिळतात ..."<br /> "मराठी सिनेमात एवढे कुठले ?"<br /> "समजा ! पण पाच पूज्यं नसली तरी तीन पूज्यं पडत असतीलच ..."<br /> "पडतात... कधीकधी बुडतात ही !"<br /> "अहो, ते चालायचंच ! धंदा म्हटला की चढणं नि बुडणं आलं. आणखी एक विचारू काय ? ...म्हणजे रागावणार नसलात तर..."<br /> "छे, रागवायचं काय ?"<br /> "सिनेमातल्या नट्यांबद्दल आम्ही हे जे काही वाचतो ते खरं असतं की आपलं गंगाधर बाष्ट्याच्या अस्सल बेळगावी लोण्यासारखं पीठ मिसळलेलं ?"<br /> "हे जे काही म्हणजे ?" मी उगीचच वेड पांघरले.<br /> "वस्ताद हो जावयबापू ! कोर्टात नाव साक्षीदार म्हणून नाव काढाल ! अहो, हे जे काही म्हणजे तर्जनीनासिकान्याय यातला प्रकार म्हणतात ते..."<br />हा तर्जनीनासिकान्याय माझ्या ध्यानात आला नाही. शेवटी अंतूशेतनी आपली तर्जनी नाकपुडीला लावीत साभिनय खुलासा केला. तेवढ्यात हेगिष्ट्यांनी मागवलेला चहा आला.<br /> "घ्या" अंतूशेटनी माझ्या हातात कप दिला आणि त्या चहावाल्या पोराला "रत्नांग्रीच्या समस्त म्हयशी तूर्तास गाभण काय रे, झंप्या ?" असे म्हणून जाता जाता चहाच्या रंगावर शेरा मारला आणि बशीत चहा ओतून फुर्र फुर्र फुंकायला सुरवात केली. वास्तवीक त्या पो~याला चहात दूध कमी आहे हे त्यांना सरळ सांगता आले असते. पण अंतूशेटचेच काय, त्यांच्या सा~या आळीचे बोलणे तिरके. <br /><br />अंतूशेटचा आणि माझा परिचय आता जुना झाला. गेल्या दहाबारा वर्षांत मी जितक्या वेळा रत्नागिरीला गेलो तितक्या वेळा मी त्यांना भेटलो. त्यांच्या अड्ड्यात त्यांनी मला जमवूनही घेतले. एकदोनदा गंजिफा शिकवायचा प्रयत्नही केला. आणि त्या साठीच्या आसपास उभ्या असलेल्या वृद्धांच्या अड्ड्यात मग अंतूशेट आणि त्यांचे सांगाती यांचे जीवनविषयक अचाट तत्वज्ञान मी खूप ऐकले. त्यांची विशिष्ट परिभाषा तिथे मला कळली. खांद्यावर पैरणी, कमरेला पंचा, पायात करकरती वहाण,एका हातात दंडा नि दुस~या हातात फणस घेऊन , "रे गोविंदभट, टाकतोस काय दोन डाव ?" किंवा "परांजप्या, जागा आहेस की झाला तुझा अजगर ?" अश्या आरोळ्या मारीत पत्त्यांतले भिडू गोळा करणा~या त्या मंडळीत मीही भटकलो. पत्त्यांचा डाव फारसा रंगला नाही की पाने टाकून, "जावयबापू, म्हणा एखादा मालकंस. गडबोल्या,कूट थोडा तबला पाव्हण्याबरोबर. खातूशेट, उघडा तुमचा खोका." असल्या फर्माईशीनंतर मी आवाजही साफ करून घेत असे. "नरड्यात मज्जा आहे हो तुमच्या !" ही दाद इथेच मिळे.<br /><br /><br />वर्षा-दोन-वर्षांतून एखादी फेरी रत्नागिरीला घडे. दर फेरीत मात्र एखादा मेंबर गळाल्याचे कळे.<br /> "दामूकाका दिसले नाहीत कुठे अंतूशेट !"<br /> "कोण ? दामू नेना ? तो चैनीत आहे ! वरती रंभा त्याच्या टकलावर तेल थापते आणि उर्वशी पंख्यान् वारा घालते म्हणतात."<br /> "म्हणजे ?"<br /> "अहो, म्हंजे वाघाचे पंजे ! दामू नेन्याची रत्नांग्रीहून झाली बदली !" असे म्हणून अंतूशेटनी आकाशाकडे बोट दाखवले.<br /> "अरे अरे अरे ! कळलं नाही मला."<br /> "अहो, कळणार कसं ? दामू नेना चचला म्हणून रेडिओत का बातमी सांगणार आहेत ? केसरीत आला होता गृह्यसंस्कार झापून. मनमिळाऊ, प्रेमळ व धर्मपरायण होते असा ! छापणारे काय, द्याल ते छापतील. दामू नेना कसला प्रेमळ ? ताटीवर आडवा पडला होता तरी कपाळावरची आठी तशीच ! एके रात्री उकडतांय घरात म्हणून खळ्यात झोपला तो तिथेच संपलेला आढळला पहाटे ! पुण्यवान माणूस. गतवर्षी आषाढीच्या दिवशी गेला वैकुंठालोकी. रत्नांग्रीत दोन पालख्या निघाल्या आषाढीला --- एक विठोबाची नि दुसरी दामू नेन्याची. आषाढात तो गेला आणि विजयादशमीला आमच्या दत्तू परांजप्यान् सीमोल्लंघन केलेनीत. अवघ्या देहाचं सोनं झालं. इजा झाला, बिजा झाला, आता तिजाची वाट पाहतोय !" मिष्किलपणाने खांदा उडवीत अंतूशेट म्हणाले.<br /><br /><br />पाच फुटांच्या आतबाहेरची उंची, तांबूस गोरा वर्ण, तोंडावर बारीक वांगाचे ठिपके, घारे मिचमिचे डोळे, वयोमानाप्रमाणे वाढत चाललेल्या सुरकुत्या, डोक्यावर तेलाच्या कडा उमटलेली टोपी, अंगात अंगरखा, कमरेला गुडघाभर पंचा, पायांत कोकणी वहाणा, दातांची अर्धी पंगत उठून गेलेली, त्यामुळे मोकळ्या हिरड्यांना जीभ लावीत बोलायची खोड आणि ह्या साजासकट वजन सुमारे शंभर पौंड. ह्या सगळ्या जराजीर्ण होत चाललेल्या गोष्टींत एक गोष्ट ताजी म्हणजे सानुनासिक परंतु सुस्पष्ट आवाज आणि डोक्यावर पिढ्यान् पिढ्या थापलेल्या खोबरेल तेलाने दिलेली वंशपरंपरागत तैलबुद्धी ! अंतूशेटच नाही, तर त्या आळीतले त्या वयाचे सारेच नमुने कमीअधिक फरकाने एकाच वळणाचे किंवा आडवळणाचे. भाषेला फुरश्यासारखी पायात गिरकी घेऊन चावायची सवयच झालेली. कुणाचे बरे झाल्याचे सुख नाहीच; वाईट झाल्याचे दुःख नाही. जन्माचे सोयर नाही, मरणाचे सुतक नाही. गाण्याची रुची नाही, तिटकाराही नाही; खाण्यात चवीपेक्षा उदरभरण हाच स्वच्छ हेतू ! आयुष्याची सारवट गाडी वंगण नाही म्हणून कुरकुरली नाही, आहे म्हणून वेगाने पळली नाही. चाल मात्र कोकणी वाटेसारखी सदा नागमोडीची. नशिबात अश्वत्थाम्याघरच्या पिठाच्या दुधाची वाटी ! त्याच्या घरी दुधाचे पीठ झाले. इथे देवाने नारळीचा कल्पवृक्ष दिलेला. पण त्यातल्या खोब~याहून करवंटीची सलगी अधिक ! <br /><br />उन्हाळ्यात कुठली तरी मुंबईची दुय्यम नाटक कंपनी झापाच्या थेटरात 'एकच प्याला' घेऊन आली होती. संच जेमतेमच होता. पहिला अंक संपला. बाहेर सोड्याच्या बाटल्यांचे चीत्कार सुरू झाले. किटसनच्या प्रकाशात अंतूशेटची मूर्ती दिसली. अंतूशेट फरक्यापवाल्या मॅनेजरशी चर्चा करत होते. <br /><br /> "कशी काय गर्दी ?"<br /> "ठीक आहे !"<br /> "प्लान तर मोकळाच दिसतोय. सोडता काय अर्ध्या तिकिटात ?"<br /> "छे ! छे !"<br /> "अहो, छे छे म्हणून झिटकता काय पाल झाडल्यासारखे ? पहिला अंक ऐकला मी हितूनच. सिंधूच्या पार्ट्यात काय दम दिसत नाही तुमच्या. 'लागे हृदयीं हुरहुर' म्हणजे अगदीच पिचकवणी म्हटलंनीत. बालगंधर्वाचं ऐकलं होतंत काय ?" नेहेमीप्रमाणे शेवटला 'काय' उडवीत अंतूशेट म्हणाले.<br /> मॅनेजरही जरा उखडले. "आग्रह नाही आमचा तुम्ही नाटक बघायला चला असा."<br /> "गावात आग्रहाचे बोर्ड तर टांगले आहेत --- आणि काल घरोघर जाहिरातीची अक्षतदेखील घेऊन हिंडत होते तुमचे ब्यांडवाले! अहो, एवीतेवी रिकाम्या खुर्चीला नाटक दाखवायचं --- चार आण्यात जमवा."<br /> "चार आण्यात बघायला काय डोंबा~याचा खेळ आहे काय ?"<br /> "अहो तो बरा ! आधी खेळ तो दाखवतो आणि मग थाळी फिरवतो. तुम्ही तसं करा. पुढलं 'कशि या त्यजूं पदाला' जमलं फक्कड तर थाळीत चार आणे आणखी टाकीन." बाजूची मंडळी हसली आणि मॅनेजर उखडला. तेवढ्यात अंतूशेटची नजर माझ्याकडे वळली. "नमस्कार हो जावयबापू..." <br /><br /><br /> "नमस्कार !"<br /> "काय जमलाय काय 'एकच प्याला' ? "<br /> "ठीक आहे !"<br /> "फुकट पासात की काय तुम्ही ? बाकी तुम्हीही त्यांतलेच. एक न्हावी दुस~या न्हाव्याच्या दाढीचे पैसे घेत नाही म्हणतात."<br /> "'नाही हो. हे पहा तिकीट आहे."<br /> "'मग 'ठीक आहे' म्हणून मुळमुळीतसं उत्तर दिलंत ? दमड्या मोजल्या आहेत ना तुम्ही ? तो सिंधूचा पार्टी तर एकदम कंडम वाटला मला."<br /> "अहो, सिंधूचा पार्टी कसला ? बाई आहे ती काम करणारी."<br /> "सांगताय काय ? कसला तो आवाज नि कसलं ते दिसणं ? मनात आणील तर कडेवर घेईल सुधाकराला. सिंधू कसली ? सिंधूदुर्ग आहे मालवणचा नुसता."<br /> "पाहिलंत वाटतं नाटक ?"<br /> "उगीच जरा. त्या कोप~यातली दोन झापं बाजूला करून पाहिलं घटकाभर... छ्याः ! ह्यांच्यापेक्षा दशावतारी बरे."<br /><br /><br />काही कारण नसताना आपल्या मताची एक पिंक टाकून अंतूशेट निघून गेले. बाकी अशा दिवसरात्र 'पिंका' टाकीतच त्यांचे आयुष्य गेले. अंतूशेटची माझी आता इतक्या वर्षांची ओळख, परंतु त्यांच्या कौटुंबिक परिस्थितीविषयी मला फारसे कधीच कळले नाही. त्यांच्याच अड्ड्यातल्या अण्णा सान्यांनी एकदाच फक्त काही माहिती पुरवली होती. कधीतरी त्यांच्या बोलण्यातून अंतूशेटच्या मुलाची उल्लेख आला. <br /><br /> "'म्हणजे ? अतूशेटना मुलगा आहे ?"<br /> "आहे ? म्हणजे काय ? चांगला कलेक्टर आहे !"<br /> "'कलेक्टर ?"<br /> "भायखळ्याच्या स्टेशनावर तिकिटं गोळा करतो." चेह~यावरची सुरकुती हलू न देता अण्णा म्हणाले.<br /> "मग वडलांना मदत करीत नाही की काय ?"<br /> "अहो, करतो कधी कधी. त्यालाही त्याचा संसार आहे. त्यातून बीबीशीआयला जायपीचा डबा जोडलेला ..."<br />ह्या अड्ड्यातले हे विशेष शब्द गोळा केले तर एक स्वतंत्र कोश तयाल होईल. बी बी सी आयला जी आय पीचा डबा जोडणे म्हणजे आंतरजातीय विवाह हे लक्षात यायला मला उशीर लागला.<br /> "काय लक्षात आलं ना ? तेव्हा अंतूशेटच्या स्नानसंधेची पंचाईत होते. मुलाच्या घरी थोडी इतर आन्हिकंही चालतात म्हणे. आमच्या अंतूशेटचं जमायचं कसं? एकदा सगळा अपमान गिळून नातवाचा चेहरा पाहण्यास गेला होता. गणित चुकल्यासारखा परतला. दसरा-दिवाळीला अंतू बर्व्याला मिळतं आपलं मनिऑर्डरीतून पितृप्रेमाचं पोस्त ! पाचदहा रुपयांचं ! तेवढ्यात फिरतो मिशीला कोकम लावून तूप म्हणून सांगत ! आणि उगीचच खुर्दा खुळखुळवतो चार दिवस खिशात हात घालून."<br /> "अहो, तिकिट-कलेक्टरला पगार तो काय असणार ?"<br /> "पगार बेताचाच, पण चवल्यापावल्यांची आचमनं चालतात म्हणतात. खरंखोटं देव जाणे. आणि चालायचंच ! घेतले तर घेऊ देत .. काय ? अहो, आठ आणे खाल्ले की चौकडीचा मुगूट घालून रत्नागिरीच्या डिस्ट्रिक्ट जेलात घालतात आणि एक लाख खाल्ले की गांधी टोपी घालून पाठवतात असेंब्लीत ! लोकनियुक्त प्रतिनिधी !"<br /><br /><br /> राजकारण हा तर अंतूशेटच्या अड्ड्यातला लाडका विषय ! प्रत्येक राजकीय पुढा~यावर आणि तत्वप्रणालीवर मौलिक विचार !<br /> कोकणात दुष्काळ पडला होता. तसा तिथे नेहमीच दुष्काळ. पण हा दुष्काळ अंतूशेटच्या भाषेत सांगायचे म्हणजे 'फ्यामिन आक्टान्वये पास झालेला'! दुष्काळी भागातून नेहरूंचा दौरा चालला होता. गावात धामधूम होती. कोणीतरी संध्याकाळी अंतूशेटना विचारले, "काय अंतूशेट? भाषणास दिसला नाही !"<br /> "कुणाच्या न्हेरूच्या ? छ्याट् ! अरे, दुष्काळ पडला हितं .. तर भाषणं कसली देतोस ! तांदूळ दे.! हे म्हणजे भाट्याच्या खाडीत बुडणा~या दालद्याला विश्वेश्वराच्या घाटीवर उभं राहून कुराण वाचून दाखवण्यापैकी आहे. तो तिथे बोंबलतोय आणि हा हितं ... ह्याचा त्यास उपयोग नाही आणि त्याचा ह्यास ! तुम्ही आपले खुळे. आला न्हेरू चालले बघायास ! आणि रत्नांग्रीत दाखवलनीत काय त्यास ? बाळ गंगाधर टिळक जन्मले ती खोली आणि खाट ? गंगाधरपंत टिळकास काय स्वप्नात द्रष्टांत झाला होता काय रे ... तुझ्या बायकोच्या पोटी लोकमान्य जन्मास येणार म्हणून ? कुणाची तरी खाट दाखवली नि दिलं ठोकून त्याच्यावर टिळकानं पहिलं ट्यां केलं म्हणून ! पुरावा काय ? का टिळकाच्या आयशीचं बाळंतपण केलेली सुईण होती साक्षीस ? टिळकाचं सोड ! शंभर वर्षं झाली त्याच्या जन्मास. तू जन्मास आलास ती खोली तुझ्या मातोश्रीस तरी सांगता येईल काय ? म्हातारीस विचारून ये घरी जाऊन आणि मग सांग मला टिळकाच्या आणि न्हेरूच्या गोष्टी."<br /><br /><br />मला नेहमी प्रश्न पडे, की ह्या मंडळीची आदराची स्थानं कोणती ? गावात पंडित आला की त्याला 'पढिक' म्हणून उडव. "बाजारात जाऊन पैशाचं लिंबू आणायास सांग. स्तंभाजवळच्या लायब्ररीत जाईल आणि तिथे मागेल लिंबू !" कुणाचा मुलगा प्रोफेसर झाला हे ऐकल्यावर अंतूशेट चटकन म्हणाले, "सर्कशीत काय हो? पूर्वी एक छत्रे प्रोफेसर होता." कुणी नवे दुकान काढले तर "दिवाळ्याचा अर्ज आत्ताच मागवून ठेव म्हणावं !" हा आशिर्वाद.<br /><br /><br />जीवनाच्या कुठल्या तत्वज्ञानाचा अर्क ही मंडळी प्याली आहेत देव जाणे. त्यांतली निम्म्याहून अधिक माणसे मनिऑर्डरीवर जगतात आणि त्यातले पैसे वाचवून दावे लढवतात. प्रत्येकाची तारीख पडलेली. विशाल सागरतीर आहे, नारळीची बने आहेत, पोफळीच्या बागा आहेत, सारे काही आहे; पण त्या उदात्ततेला दारिद्र्य विलक्षण छेद देऊन जाते आणि मग उरते एक भयाण विनोदाचे अभेद्य कवच ! <br /><br />कशावरून तरी गांधींच्या गोष्टी निघाल्या. अंतूशेटनी आपले भाष्य सुरू केले. "अहो, कसला गांधी ? जगभर गेला, पण रत्नांग्रीस फारसा आला नाही. पक्का तो ! त्यास नेमकं ठाऊक --- इथं त्याच्या पंचाचं कौतुक नाही नि दांडीचं नाही. आम्ही सगळेच पंचेवाले नि त्याच्याहीपेक्षा उघडे ! सुताबितात तथ्य नाही हो ! आमचा शंभूशेट जन्मभर जानव्याचं सूत काढीत आला ! ब्रिटिश सरकार सोडा पण रत्नांग्रीचा गिलिगन कलेक्टरदेखील घाबरला नाही ! तिसरं शस्र म्हणजे उपासाचं ! इथे निम्मं कोकण उपाशी ! नेहमी तुपाशी खाणाऱ्यास उपाशी माणसाचं कौतुक. आम्हांस कसलं ? नाही, माणूस असेल मोठा... पण आमच्या हिशेबी त्याच्या मोठेपणाची नोंद करायची कुठल्या खात्यावर ? आणि स्वराज्याचा म्हणाल तर संबंध गांधीशीही नाही, टिळकांशीही नाही नि सावरकांशीही नाही."<br /><br /><br /> "म्हणजे स्वराज्य काय आकाशातून पडलं ?"<br /> "ते कुठून पडलं ते तुम्ही तपासा ! पण इंग्रज गेला कंटाळून. अहो, लुटण्यासारखं काय शिल्लक होतं ? धंदा बुडीत खाती जायला लागला --- फुकलंनीत दिवाळं ! कुंभार मडकी घेऊन गेला, तुम्ही फुंका उकिरडा ! हे सगळं चक्रनेमिक्रमेण होतं. सत्ता इंग्रजाची नाही, न्हेरूची नाही आणि जनतेची नाही. सत्ता आहे विश्वेश्वराची !"<br /> "मग तुमचा विश्वेश्वर इंग्रजाच्या ताब्यात कसा गेला ?"<br /> "खुळे की काय तुम्ही ! विश्वेश्वर घट्ट आहे राजिवड्यावर ! अहो, एक खेळ करून दाखवला त्यानं."<br /> "दीडशे वर्षांच्या गुलामीचा कसला खेळ ?"<br /> "'अहो दीडशे वर्षं तुमची ! ब्रह्नदेवाच्या रिष्टवाचातला काटा सेकंदान् देखील सरकत नाही हजार वर्षं ओलांडल्याशिवाय !"<br /><br /><br /> कोकणातल्या त्या मधल्या आळीतल्या ओसरीवर, भोवती माडाच्या काळ्या आकृती हलताना कंदिलाच्या प्रकाशात ती थकलेली सुकलेली तोंडे हे तत्वज्ञान सांगू लागली की काळीज हादरते. "अहो, समाजवादाच्या गफ्फा आहेत हो गफ्फा ! अहो, एक आंब्याचं पानदेखील नसतं हो दुसऱ्यासारखं. ब्रह्नदेवाच्या दरबारी प्रत्येक भांडं निराळं. सगळ्या माणसांची नशिबं सारखी होतील कशी '? घटकाभर धरा, तुमचा आला समाजवाद ! तो आमचा रत्नांग्रीचा गावगांधी शिट्ट्या फुंकून फुंकून सांगतो तशी आली कोकण रेल्वे नि गेली पांडू गुरवाच्या परसातून -- म्हणून काय थोट्या पांडबाच्या खांद्याला हाताचे खुंट फुटणार काय ? आणि हात नाहीत म्हणजे मग कसेल त्याची जमीन नि दिसेल त्याची थैली ह्या तुमच्या राज्यात थोटा पांडू कसणार कसा आणि काय ? तो तसाच राहायचा ! स्वराज्य आलं म्हणून हरी साठ्याचा तिरळा डोळा सरळ झाला नाही नि महादेव गडबोल्याचं धोंद आत नाही गेलं ! हे डावंउजवं राहायचंच समाजात ! अहो, रामराज्यातदेखील मारूतीचं शेपूट उपटून रामानं आपल्या पाठीस नाही जोडलं -- हा नरच राहिला नि तो वानरच राहिला." <br /><br /> अश्या वेळी अंतूशेटच्या जिभेवर लक्ष्मी नाचते.<br /> "बरोबर आहे !"<br /> "उगीच तोंडदेखलं बरोबर आहे म्हणू नका त्या श्यामराव मुरकुट्यासारखं ! चुकत असेल तर कान उपटा ! तुम्ही माझ्याहून लहान खरे, पण शिक्षणान् थोर आहात."<br /> अंतूशेटच्या असल्या भाषणात केवळ तिरका विनोद नसतो. त्यांचे कुठेतरी काहीतरी जळत असते.<br /> गेल्या चारपाच वर्षांत रत्नागिरीला फार वेळा जाताच आले नाही. आता तिथे वीज आली, कॉलेज आले, डांबरी रस्ते आले, मी दोनतीन वर्षांपूर्वी गेलो तेव्हा अंतूशेटना म्हणालो, <br /> "अंतूशेट, रत्नागिरी झकपक झाली हो तुमची ! विजेचे दिवे आले. तुमच्या घरी आली की नाही वीज ?"<br /> "छे हो, काळोख आहे तो बरा आहे. ! उद्या झकपक प्रकाश पडला तर बघायचं काय ? दळिद्रच ना ? अहो, पोपडे उडालेल्या भिंती नि गळकी कौलं बघायला वीज हो कशाला? आमचं दळिद्र काळोखात दडलेलं बरं !"<br /> अंतूशेट मनमुराद हसले. या खेपेला दातांचा जवळजवळ संपूर्ण अण्णू गोगट्या झालेला दिसला. शिवाय अड्ड्यातली आणखीही एकदोन मंडळी 'निजधामाला' गेल्याचे कळले.<br /> कधी नाही ती एक कारुण्याची नि गोडव्याची झाक अंतूशेटच्या बोलण्यात मला आढळली. अड्ड्यातल्या रिकाम्या जागा त्यांच्या मनात कुठेतरी घर करून जात असाव्या. ''जोगळेकरांचा मुलगा दिल्लीस बदलला हो वरच्या जागेवर." अंतूशेट आपण होऊन सांगत होते. ''म्हाताऱ्याला काशीविश्वेश्वर, हरिद्वार-ह्रृषिकेश घडवून आणलंनीत. मावंदं घातलं जोरदार शंभू जोगळेकरान् ! गंगेच्या पाण्याचा लहानसा गडू शिलबंद करून आठवणीन् घेऊन आला माझ्यासाठी ! पुढच्या खेपेला याल तेव्हा त्याचं शिल फोडून गडू आमच्या तोंडात उपडा झालेला दिसेल हो जावयबापू." पहिल्या भेटीतले संबोधन अजून कायम होते. <br /> त्यानंतर गेल्याच वर्षी पुन्हा रत्नागिरीला जाण्याचा योग आला. अंतूशेटच्या घरचा गंगाजलाचा गडू सुदैवाने सीलबंदच होता.<br /> "वा वा ! कांग्रेचुलेशन हो जावयबापू ! कळलं आम्हांला. जाऊन या हो. एक रिक्वेष्ट आहे. आता इंग्लिश बोललं पाहिजे तुमच्याशी."<br /> "कसली रिक्वेस्ट ?"<br /> "तेवढा कोहिनूर हिरा पाहून या. माझी आपली उगीचच तेवढी इच्छा राहिली हो ! पिंडाला कावळा नाही शिवला तर कोहिनूर कोहिनूर म्हणा. शिवेल ! परत आल्यावर सांगा कसा दिसतो. लंडन, प्यारिस सगळं बघून या." मला उगीचच त्यांच्या पाया पडावे असे वाटले. मी रस्त्यातच त्यांना वाकून नमस्कार केला. "आयुष्यमान् व्हा ! श्रद्धाळू आहात, म्हणून यश आहे हो तुम्हाला."<br /> मी निरोप घेतला आणि चार पावले टाकली असतील, लगेच हाक ऐकू आली.<br /> "ओ जावयबापू --- !"<br /> "काय अंतूशेट ?"<br /> "जाताय ते एकटेच की सपत्नीक ?"<br /> "आम्ही दोघेही जातोय."<br /> "हे चांगलं केलंत ! उगीचच एक किडा आला डोक्यात. म्हटलं, परदेशी विद्या शिकायला निघाला आहात --- देवयानीची कथी आठवली. काय ? आमच्या मुलीलाही आशिर्वाद सांगा हो ! तुमचं भाग्य तिच्यामुळं आहे. तुम्हांला म्हणून सांगतो. मनात ठेवा हो. कुठे बोलू नका. चाळीस वर्षांपूर्वी आमची ही गेली. दारचा हापूस तेव्हापासून ह्या घटकेपर्यंत मोहरला नाही. शेकड्यांनी आंबा घेतलाय एके काळी त्या आंब्याचा. पण भाग्य कुठल्या वाटेनं जातं बघा. असो. सुखरूप या. इथून प्रयाण केव्हा ?"<br /> "उद्या सकाळच्या एस.टी.नं जाणार !"<br /> "डायरेक्ट मुंबई की काय ?"<br /> "हे चांगलं केलंत ! एकदा तो प्रवास घडला की त्या चिकाटीवर माणसांनी पृथ्वीप्रदक्षिणा करून यावं. परवा वरच्या आळीतला तात्या जोग जाऊन आला --- अजून हाडांचा हिशेब जमवतोय. सातआठ हाडं हरवली म्हणतो त्या यष्टीत." अंतूशेट सगळे तोंड उघडून हसत होते. आता त्या तोंडात एकच दात लुकलुकत होता.<br /> पहाटे पाच वाजता एस.टी. स्टँडवर अंतूशेटची "जावयबापू" ही खणखणीत हाक ऐकू आली. मी चकितच झालो. अंतूशेटनी वैद्याच्या पुडीसारखी एक पुडी माझ्या हाती दिलीय.<br /> "तुमचा विश्वास नाही, ठाऊक आहे मला. पण एवढी पुडी असू द्या तुमच्या खिशात. विश्वेश्वराचा अंगारा आहे. विमानातून जाणार म्हणून कळलं वकीलसाहेबांकडून. एवढी पुडी जड नाही खिशाला."<br /> एस.टी. सुटली आणि अंतूशेटनी आमच्या कुटुंबीयांबरोबर सदरा वर करून आपले म्हातारे मिचमिचे डोळे पुसले. तेवढ्या अंधुक प्रकाशात त्यांचे ते खपाटीला गेलेले पोट चटकन माझ्या डोळ्यावर उगीचच आघात करून गेले.<br /> कोकणातल्या फणसासारखीच तिथली माणसेदेखील --- खूप पिकल्याशिवाय गोडवा येत नाही त्यांच्यात.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21204999-114071727827930969?l=antur.blogspot.com' alt='' /></div>An2http://www.blogger.com/profile/04976290807342689261noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-21204999.post-1140458892211545482006-02-20T23:32:00.000+05:302006-02-20T23:38:12.553+05:30<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6142/2142/1600/vkaaysangta.gif"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6142/2142/320/vkaaysangta.jpg" border="0" alt="" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21204999-114045889221154548?l=antur.blogspot.com' alt='' /></div>An2http://www.blogger.com/profile/04976290807342689261noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-21204999.post-1140199248290343102006-02-17T23:30:00.000+05:302006-02-17T23:30:48.300+05:30हे गॉड, हे गॉड व्हॅलेन्टाईन<br />आला, आला,आला तो सुदिन ॥ ध्रु ॥<br /><br /> घेती तुझे नाम आज १४-फे<br /> पाठविती एकमेका किती लिफाफे<br /> लिफाफ्यात त्या पत्रिका 'बदामी'<br /> 'तूच माझी' अशी प्रत्येकीस हमी!<br /><br /> हे गॉड, हे गॉड व्हॅलेन्टाईन......<br /><br /> आजच्या दिनी खरेदी प्रचंड <br /> आई-बापांना नसता भूर्दंड<br /> विसरले सारे या देशीचे संत<br /> तू परदेशी पण तूच पसंत<br /><br /><br />हे गॉड, हे गॉड व्हॅलेन्टाईन<br />आला, आला,आला तो सुदिन ॥ ध्रु ॥<br /><br />जयंता५२ ( manogat )<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21204999-114019924829034310?l=antur.blogspot.com' alt='' /></div>An2http://www.blogger.com/profile/04976290807342689261noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-21204999.post-1139848339075274142006-02-13T21:58:00.000+05:302006-02-13T22:02:19.273+05:30नमस्कार, आज surfing करतांना एक link सापडली.. chk this out ! अतीशय उपयोगी ( मराठी जाती आणि मराठा बद्दल )..<br /><br /><a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Maratha_Clan_System">Maratha Clan System</a><br /><br />- An2<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21204999-113984833907527414?l=antur.blogspot.com' alt='' /></div>An2http://www.blogger.com/profile/04976290807342689261noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-21204999.post-1139766419190314542006-02-12T23:15:00.000+05:302006-02-12T23:16:59.213+05:30हासली तू की मनाला<br />चांदण्याचा स्पर्श झाला<br />की फुलांना उमलताना<br />गंधवेडा हर्ष झाला<br /><br />हासली तू मंद वारे<br />वाहताना स्तब्ध झाले<br />आसमंती चंद्र तारे<br />लाजले भयमुग्ध झाले<br /><br />हासली तू आणि माझ्या<br />पाहण्याचे गीत झाले<br />शब्द भारावून गेले<br />भाव सारे प्रीत झाले<br /><br />तुषार जोशी, नागपूर<br />(manogat)<a href="http://www.manogat.com"></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21204999-113976641919031454?l=antur.blogspot.com' alt='' /></div>An2http://www.blogger.com/profile/04976290807342689261noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-21204999.post-1139508041864014812006-02-09T23:24:00.000+05:302006-02-09T23:30:41.886+05:30त्याचं असं होतं की<br />आपले हात अनेक प्रकरणात गुंतलेले असतात<br />त्यापैकी काही प्रकरणे हातावेगळी करावीत <br />तर उरलेली हाताबाहेर जातात<br />किंवा हातघाईवर येतात !<br />आणि आपण हताश होऊन<br />कुणाला तरी आपला हात दाखवतो<br />मग तो त्याच्या हाताच्या बोटावर<br />आकडेमोड करून हसून म्हणतो<br />'हात्तिच्या! हस्त नक्षत्रापर्यंत थांब<br />अन नंतर बघ नशीब कसं हात देत ते.<br />सगळी कामे अगदी हातोहात होतील!'<br />आणि आपण हातावर हात ठेवून बसून राहतो<br />तो पर्यंत आपल्याला हवे असलेले हात<br />निघून जातात <br />दुसऱ्या कुणाचा तरी हात धरून!<br />मग आपल्या हातात काहीच उरत नाही.<br />हात चोळत बसण्याशिवाय...! असो.<br />तुम्ही भेटलात म्हणून सांगून टाकलं हातासरशी.<br />हातचं काही राखून न ठेवता!.<br /><br />(जयन्ता५२)manogat.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21204999-113950804186401481?l=antur.blogspot.com' alt='' /></div>An2http://www.blogger.com/profile/04976290807342689261noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-21204999.post-1139332060234757592006-02-07T22:36:00.000+05:302006-02-07T22:37:40.266+05:30पंख आशांचे अता फैलावतो सेन्सेक्स <br />उंच आभाळी अता झेपावतो सेन्सेक्स <br /><br />ही सुबत्तेची गुलाबी साखरी स्वप्ने<br />चाखण्या गोडी अम्हा बोलावतो सेन्सेक्स <br /><br />भोवताली स्वर्ग अमुचे निर्मितो आम्ही<br />चित्र स्वर्गाचेच या रेखाटतो सेन्सेक्स <br /><br />लाख लाखांच्या चुली चेतावतो सेन्सेक्स <br />लाख लाखांची छते शाकारतो सेन्सेक्स <br /><br />फूल कोणा लाभते, काटे कुणासाठी<br />का मिठी कोणा, कुणा फटकारतो सेन्सेक्स?<br /><br />अन कधी गर्तेत हा झेपावतो तेंव्हा<br />प्राशुनी कोट्यावधी थंडावतो सेन्सेक्स <br /><br />ओळखावे तू तरी आता 'प्रसादा' हे<br />खेळ मायेचाच सारा खेळतो सेन्सेक्स<br /><br />(मुंबई भाग-भांडवल बाजाराच्या निर्देशांकास 'सेन्सेक्स' असे गोंडस नाव आहे! या सेन्सेक्साने काल १०००० ची विक्रमी पातळी गाठली होती... या निमित्ताने ही गझल!) <br /><a href="http://www.manogat.com">(manogat)</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21204999-113933206023475759?l=antur.blogspot.com' alt='' /></div>An2http://www.blogger.com/profile/04976290807342689261noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-21204999.post-1139161945047622512006-02-05T23:19:00.000+05:302006-02-05T23:22:25.056+05:30सिकंदरचा पराभव भारतात चंद्रगुप्त मौर्याकडून झाला, तो ग्रीसला परत जाताना युद्धातील जखमांमुळे त्याचा मृत्यू झाला, असे मत लोकसत्तात व्यक्त करण्यात आले आहे. ते नक्कीच विचार करण्याजोगे आहे. अधिक माहितीसाठी <a href="http://www.loksatta.com/daily/20050212/lokma.htm">इथे</a> टिचकी मारा. <br /><br /><a href="http://www.loksatta.com">( Loksatta )</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21204999-113916194504762251?l=antur.blogspot.com' alt='' /></div>An2http://www.blogger.com/profile/04976290807342689261noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-21204999.post-1139074858390928002006-02-04T23:09:00.000+05:302006-02-04T23:17:58.340+05:30१९९० नंतर भारतीय अर्थव्यवस्थेला चालना देण्यासाठी 'मनमोहन सिंग' यांनी 'आर्थिक उदारमतवादा'चे धोरण स्विकारले. याचा सर्वाधिक फ़ायदा त्यावेळी नविन असलेल्या 'संगणक' क्षेत्राला झाला. भारतिय 'संगणक तज्ञ' परदेशात जाउ लागला आणि तिथे नाव/पैसा/प्रसिद्धि कमावु लागला. हा काळ तसा 'सुवर्नकाळच' म्हणावा लागेल कारण कि नंतरचे 'डॉट-कॉम ' स्थित्यंतर ज्या वेगाने वाढले त्याच वेगाने खाली आले. बरेच भारतिय 'संगणक तज्ञ' हातात 'पिंक-स्लिप' घेवुन घरचा रस्ता धरु लागले.<br /><br />आत्ताचे नविन स्थित्यंतर म्हणजे ' आउटसोर्सिंग ' -परदेशातील कामे भारतात बसुन करणे.<br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6142/2142/1600/outsourcing.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6142/2142/200/outsourcing.jpg" border="0" alt="" /></a><br />अर्थातच या गोष्टिला अमेरिका सहित इंग्लंड , जर्मनी या पुढारलेल्या देशांत जनक्षोभाला समोरे जावे लागत आहे कारण कि तेथिल महागडया मनुष्यबळाला हातातील कामे 'भारतिय संगणक तज्ञ्याच्या' हातात सोपवावी लागत आहेत आणि बेरोजगार व्हावे लागत आहे. तसे पहिले तर याला त्यांनी 'जागतिक प्रवाह' म्हणुनच पाहिले पाहिजे. याच देशांनी नाहि का आपला माल इतर देशांत विकूण रग्गड नफ़ा मिळवला? <br /><br />पण याचा सर्वाधिक त्रास होतो आहे तो भारतिय 'संगणक तज्ञ्याला' . हे ' आउटसोर्सिंग ' चालुच नये यासाठी हे परदेशिय मुद्दामच प्रोजेक्ट चे वेळापत्रक अमानवी (In-Human) बनवत आहे. बंगलोर मधिल एखाद्या संगणक तज्ञ्याला त्याची घरि जायची वेळ विचारा फ़क्त! .<br /><br />अशीच जर स्थिति कायम रहिली तर भारतिय कुटूंबव्यवस्थाच मोड्कळीस येइल.<br /><br />मध्यांतरि जर्मनी मध्ये भारतिय 'संगणक तज्ञ्यांना' तर चक्क मारहाण करण्यात आली. <br /><br />हे गुलामगिरीचे दुसरे रुप नाहि तर काय आहे (आर्थिक गुलामगिरी म्हणुयात फ़ार तर) ? हे शोषण थांबवले जाणारच नाहि काय?<br /><a href="http://www.manogat.com">(mnogat)</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21204999-113907485839092800?l=antur.blogspot.com' alt='' /></div>An2http://www.blogger.com/profile/04976290807342689261noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-21204999.post-1138991148893918532006-02-03T23:50:00.000+05:302006-02-04T23:25:17.050+05:30<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6142/2142/1600/hor.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6142/2142/200/hor.jpg" border="0" alt="" /></a><br /><br />एकटा फिरता-फिरता एक अबलख अरबी घोडा गाढवांच्या कळपात शिरला. मग हा अश्व अकेला आपली पेडिग्री विसरला. आणि गर्दभांशी त्याची घनदाट मैत्रीही झाली. तो आपले घोडेपण विसरला हे खरे; पण गाढवांनी आपलं गाढवपण विसरलं, हे नवलच.<br /><br />मग मैत्र जीवाचे लाभले म्हणून तो अगदी आनंदाने खिंकाळायला लागायचा. आणि गाढवंही आपण गाढव आहोत याचे भान हरवून अगदी अरबीत रेकायचे. गळ्याला गळा घासायचे. मग एकमेकांच्या शेपटीवर शेपूट आपटायचे. "दे टाळी" म्हणत मनुष्य प्राणी हातावर हात हात मारतो ना, अगदी तशीच. थोडक्यात, त्यांना सामाजिक समरसता सहज साधली गेली होती.<br /><br />एकंदर चरता-चरता दिवस मजेत सरत होते. तो खिंकाळत होता, ते रेकत होते. हळुहळू आपल्यासोबत त्या अरबी तुरंगाला बघता-बघता हरेक गाढवाला वाटायला लागलं, "मी सुद्धा अरबी घोडा आहे." घोड्यालाही हे कधी कळलं नाही. कळून घेण्याचा त्याने प्रयत्नही केला नाही. <br /><br />पण एकेदिवशी कुरणाच्या टोकावर असलेल्या पाणवठ्यावर तो एका गाढवीसोबत तहान भागवीत असताना त्याच्या जातीच्या एका घोड्याने पाहिले. नाकपुड्या फुगवत त्याने अबलखाला शिवी हासडली, "गाढव कुठला!" आणि घोड्याचे डोळे उघडले. पण एव्हाना उशीर झाला होता. गाढवं तर घोडी झाली होती आणि इतरांलेखी घोडा गाढव ठरला होता.<br /><br />तात्पर्य: गाढवांबरोबर रहावे, खेचरांबरोबर रहावे. हरकत नाही. पण पाणवठ्यावर एकटे जावे.<br /><br /><blockquote><em><strong>( अतिशय मस्त अशी गोष्ट ! मला आवडली , सही .. अन्तु [an2])</strong></em></blockquote><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21204999-113899114889391853?l=antur.blogspot.com' alt='' /></div>An2http://www.blogger.com/profile/04976290807342689261noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-21204999.post-1138897769941967132006-02-02T21:57:00.000+05:302006-02-02T21:59:29.950+05:30तुझे नि माझे<br />जुळले होते<br />एकच गाणे<br />तुझ्या नि माझ्या<br />मनात होते<br />स्वप्न दिवाणे...<br /><br />तुझा नि माझा<br />एकच होता<br />प्रवास जेव्हा<br />तुझ्या नि माझ्या<br />एकच वाटे<br />मनास तेव्हा...<br /><br />तुझे नि माझे<br />एकसारखे<br />अजून आहे<br />तुझ्या नि माझ्या<br />डोळ्यांची कड<br />भिजून आहे...<br />(manogat.com)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21204999-113889776994196713?l=antur.blogspot.com' alt='' /></div>An2http://www.blogger.com/profile/04976290807342689261noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-21204999.post-1138725110496509202006-01-31T22:00:00.000+05:302006-01-31T22:01:50.503+05:30करून झाला विचार पक्का<br />मनात माझ्या तुझाच छक्का<br /><br />छछोर मांजर खट्याळ बोका<br />कुठे न श्रीखंड फस्त चक्का<br /><br />उद्या दुपारी तुझी सुपारी<br />खुशाल मारू हवेत फक्का<br /><br />सफेद पाद्री सफेद सेना<br />उजाड काशी उजाड मक्का<br /><br />तुझी लढाई तुझी चढाई<br />तुला न बुक्की मलाच धक्का<br /><br />सभेत श्रोते तुझे नव्याण्णव<br />मला बिचारा उगाच टक्का<br /><br />- माफी<br />(Manogat.com)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21204999-113872511049650920?l=antur.blogspot.com' alt='' /></div>An2http://www.blogger.com/profile/04976290807342689261noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-21204999.post-1138632976117259652006-01-30T20:24:00.000+05:302006-01-30T20:26:16.123+05:30नेताजींचा मृत्यु हे अजुनही न उकललेले गूढ आहे. असंख्य हिंदुस्थानियांचा असा दृढ विश्वास होता आणि आहे की नेताजी त्या तथाकथित विमान अपघातात मृत्यु पावलेच नाहीत! त्या नंतर अनेक अफ़वा प्रसृत झाल्या होत्या.<br /><br />आता पर्यंत शाहनवाज खान व खोसला या दोन आयोगांना देखिल कोणताही १००% सिद्ध असा कुठलाच ठाम निष्कर्ष सप्रमाण मांडता आला नव्हता. आता मुकर्जी आयोग अजूनही ठाम निष्कर्षाप्रत आलेले नाही, त्यांना अनेक अडचणी येत आहेत.<br /><br />आजच्या म.टा. मध्ये एक खळबळजनक सिध्दांत मांडला गेला असल्याचे प्रतिपादन केले गेले आहे. नेताजी रशियात गेले व स्टॅलिनने त्यांना जपान या राष्ट्राच्या सहकारी सेनेचा प्रमुख म्हणून नेताजींना फ़ाशी दिले असा नवा सिध्दांत आहे. मात्र या बाबत कमालीची गुप्तता का? हे व असे अनेक प्रश्न अनुत्तरितच आहेत. <br /><a href="http://maharashtratimes.indiatimes.com/articleshow/1387580.cms"><br /><strong>सविस्तर वृत्तांत </strong></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21204999-113863297611725965?l=antur.blogspot.com' alt='' /></div>An2http://www.blogger.com/profile/04976290807342689261noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-21204999.post-1138124616095909842006-01-24T23:12:00.000+05:302006-01-24T23:13:36.106+05:30काही दिवसापुर्वी एक आंग्ल पंडित आपल्या देशामध्ये 'इग्रंजी भाषेची भारतातील स्थिती' या विषयावर अभ्यास करण्यासाठी भारतामध्ये आले होते.त्यांनी एक खुपच मार्मिक शेरा दिला होता. त्यांच्या मते इंग्रजीचे प्रस्थ पुर्ण जगामध्ये तर वाढत आहे हि वस्तुस्थिती आहेच, पण इतर देशामध्ये आणि भारतीय लोकांमध्ये एक यासंबधी गुणात्मक भेद आहे. भारतीय लोक इग्रंजी भाषा त्याच्या बारकाव्यासह तर शिकतातच, पण कोठेतरी आपल्या मुळ भाषा जपण्याचा यथायोग्य प्रयत्नही करतात. ही जाणीव युरोपातील, अमेरीकेतीला भल्या भल्या लोकांनाही नसते. हे वाचुन माझ्या मनाचे मळभ काही अंशी दुर झाल्यासारखे वाटले.<br />आजही आपल्या आजुबाजुला, मराठी भाषेच्या संबधी काहीनाकाही सदोदित चालु असते. संमेलने, पुस्तकांची प्रदर्शने, चर्चा, परीसंवाद, शाळा-महाविद्यालयातील काहीनाकाही उपक्रम इत्यादी इत्यादी.<br /><br />मायमराठीचे अगत्य असु द्यावे, हि प्रार्थना.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21204999-113812461609590984?l=antur.blogspot.com' alt='' /></div>An2http://www.blogger.com/profile/04976290807342689261noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-21204999.post-1138020735531026372006-01-23T18:20:00.000+05:302006-01-23T18:22:15.540+05:30<em><strong>पुणेकर होण्यासाठी तुम्हाला कोणत्यातरी गोष्टीचा जाज्वल्य अभिमान बाळगणं आवश्यक आहे - पु. ल. देशपांडे</strong></em><br /><br />पुलंच्या या उक्तीला अनुसरून मला लहानपणापासूनच पुण्याच्या 'खाद्य' श्रद्धास्थानांविषयी कमालीचा, शाश्वत, निरंकुश, अफाट इ इ थोडक्यात जाज्वल्य अभिमान वाटत आला आहे. थांबा. ही टायपिंग मिष्टेक नाही! मला आद्य श्रद्धास्थानं म्हणायचं नसून खाद्य श्रद्धास्थानंच म्हणायचं आहे. आणि खाद्य श्रद्धास्थानं हीच पुण्याची आद्य श्रद्धास्थानं आहेत असा माझा दावाही आहे. कारण वडा, भजी, मिसळ भेळी पासून ते पंजाबी, चायनीज, काँटिनेंटल, थाई पर्यंत अनंत प्रकारची खाद्यं अनंत ठिकाणी जाऊन मटकावणाऱ्या पुणेकरांची आद्य श्रद्धास्थानं ही केवळ खाद्यच असू शकतात! <br /><br />'वदनी कवळ घेता' म्हणायच्या वयापासून ते 'वदनी कवळी येण्या'च्या वयापर्यंतचे सर्व पुणेकर आठवड्यातून एकदातरी कुठेतरी बाहेर जाऊन काही ना काही फस्त करून येतात. सलग आठवडाभर रोज सकाळ दुपार संध्याकाळ रात्र सर्व वेळ फक्त घरीच (स्वतःच्या) उदरभरण (स्वतःचं) करणारी व्यक्ती ही खरीखुरी पुणेकर असूच शकत नाही! असे हे पुणेकर नेमके कुठे जातात आणि काय काय काय मटकवून येतात याचा माझ्या नजरेनं (वा जिव्हेनं!!) शोध घ्यायचा हा प्रयत्न...<br /><br />श्रद्धास्थान १ - मिसळ<br /><br />पुण्याचं अत्यंत लाडकं खाद्य श्रद्धास्थान म्हणजे मिसळ! जगात मिसळीच्या दोनच प्रमुख जाती... पुणेरी मिसळ आणि कोल्हापुरी मिसळ. (अलिकडेच कुठेतरी 'चायनीज मिसळ' हा प्रकार मेनूकार्ड वाचताना समोर आला... पण अशा संकरित जातींकडे जातीचा पुणेकर जातीनं दुर्लक्ष करतो!). कोणतीही मिसळ बनवताना त्यात (स्वाभाविकतःच) अनेक गोष्टी मिसळल्या जात असल्या तरी मिसळीची चव ठरवणारा एकच प्रमुख घटक असतो. कोल्हापुरी मिसळीत या मुख्य घटकाला 'तर्री' म्हणतात तर पुणेरी मिसळीत याला 'शांपल' म्हणतात. कोल्हापुरी तर्री ही कांदा-खोबऱ्याच्या वाटणानी बनते आणि त्याची चव ही कोल्हापुरी मटणाच्या रश्शाशी बऱ्यापैकी साधर्म्य सांगणारी असते. पुणेरी मिसळीचं शांपल मात्र एक संपूर्णतः वेगळी आणि स्वयंभू गोष्ट असते. जसे पुण्यातले वेगवेगळ्या जाती-धर्मा-पंथाचे लोक पुणेरीपणाच्या एका विशिष्ट स्वभावधर्मानं एकत्र बांधलेले असतात तसं कांदा-बटाटा-टमाटोचं हे शांपल एका आगळ्या वेगळ्या स्वादानं दरवळणारं असतं! <br /><br />पोहे, बटाटा भाजी, फरसाण आणि शांपलनं भरलेली आणि शेव, कांदा, कोथिंबीरीनं सजलेली ही वैशिष्ट्यपूर्ण पुणेरी मिसळ खाण्यासाठी पुण्यात तीन श्रद्धास्थानं आहेत. तुळशीबागेत 'श्रीकृष्ण', सदाशिव पेठेत 'श्री' आणि पत्र्यामारुतीपाशी 'बेडेकर'! या तीनही ठिकाणची समान वैशिष्ट्य म्हणजे - अत्यंत अपुरी, अंधारी जागा... ग्राहकांची जमेल तितकी गैरसोय... रोज लागणारा 'मिसळ संपली' चा बोर्ड!... आणि तरीही या सर्वांवर मात करणारी अत्यंत चवदार, चटकदार अप्रतीम मिसळ! <br /><br /> अर्थात ही तीन श्रद्धास्थानं सोडून पुण्यात इतरही अनेक ठिकाणी मिसळी मिळतात. टिळकरोड वरच्या 'रामसर' मधली नाका-तोंडातून धूर आणणारी 'ज्वलंत' मिसळ असो वा अनेक उडप्यांकडे मिळणारी 'सांबार'युक्त मिसळ... खरी पुणेरी मिसळ खाण्याची तीनच श्रद्धास्थानं... श्री, श्रीकृष्ण आणि बेडेकर!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21204999-113802073553102637?l=antur.blogspot.com' alt='' /></div>An2http://www.blogger.com/profile/04976290807342689261noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-21204999.post-1137915668930718452006-01-22T13:08:00.000+05:302006-01-23T21:27:28.666+05:30भक्तिसंगीत ऐकण्यासाठी चकत्या/माहितीजालावर उपलब्ध असे दुसरेही पर्याय आहेत, पण बातमीपत्र ऐकायला मात्र काही पर्याय मिळत नव्हता. काही दिवसांपूर्वी एका परिचितांकडून हा प्रादेशिक बातम्यांचा दुवा मिळाला. इथे पुणे केंद्रावर सकाळी ७.०५ मिनिटाने तसेच मुंबई केंद्रावरील दुपारी १.४५ मिनिटाने प्रसारित झालेल्या बातम्या ऐकावयास मिळतात. फार नाही पण ८ ते ९ मिनिटाच्या बातम्या ऐकायला मिळतात. या बातम्यांसोबत सुरू झालेली सकाळ खरोखरच प्रसन्न वाटते. भारताबाहेर असणाऱ्या मराठी भाषिकांना याचा नक्कीच लाभ घेता येईल. (इथे इतर भाषेतूनही बातमीपत्र उपलब्ध आहे). ( manogat)<br /><br />chk this link to listen online marathi news, ( also in other indian languages ).<br /><br /><a href="http://www.newsonair.com/regional.html">Listen Online Radio Here.</a><br /><br />- [An2]<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21204999-113791566893071845?l=antur.blogspot.com' alt='' /></div>An2http://www.blogger.com/profile/04976290807342689261noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-21204999.post-1137767076379670542006-01-20T19:54:00.000+05:302006-01-20T19:54:36.386+05:30आजच सकाळमध्ये ही बातमी वाचून बरे वाटले. मराठीला महाराष्ट्रात तरी आता बरे दिवस येतील असे वाटते. ही बातमी वाचून चर्चा व्हावी ह्य उद्देशाने मुद्दाम ही बातमी येथे उतरवून ठेवली आहे. मला लक्षवेधक वाटलेल्या मुद्द्यांना मी अधोरेखित केले आहे.<br /><br />सकाळमधील बातमी : मराठीत पाट्या झळकवा; अन्यथा पाच हजारांचा दंड भरा..<br />कामगार उपायुक्तांचा इशारा<br />पुणे, ता. १७ : 'दुकाने अथवा विविध संस्थांच्या पाट्या मराठीत लिहा; अन्यथा पाच हजार रुपये दंडाची शिक्षा भोगा,' असा इशारा कामगार उपायुक्तांनी दिला आहे. .......<br />....... गेल्या काही दिवसांत शिवसेना आणि समर्थ मराठी संस्थेने यासाठी केलेल्या प्रयत्नांनंतर शहरातील वीस हजारांहून अधिक दुकानांच्या पाट्या मराठी भाषेत (देवनागरी लिपीत) झळकल्या आहेत.मुंबई दुकाने संस्था अधिनियम आणि महाराष्ट्र दुकाने अधिनियमानुसार सर्व दुकाने, व्यापारी संस्था, उपाहारगृहे, करमणुकीची ठिकाणे आदींच्या नावांची पाटी मराठीत असणे बंधनकारक आहे. तसे नसल्यास किमान एक हजार व कमाल पाच हजार रुपये दंडाची तरतूद या कायद्यात असल्याचे कामगार उपायुक्त प्र. रा. शिंदे यांनी कळविले आहे.<br /><br />अर्थात मराठीतील नावाचा फलक हा इतर भाषेतील फलकापेक्षा जास्त आकाराचा आवश्यक असल्याचेही त्यांनी स्पष्ट केले आहे.समर्थ मराठी संस्थेने याबाबत गेले काही दिवस सातत्याने प्रयत्न केले होते. ''मराठीत फलक नसलेल्या अनेक बँका, महाविद्यालये, वित्तसंस्था, उपाहारगृहे, पानपट्टी चालकांना याबाबत लेखी कळविण्यात आले होते. त्याचा परिणाम म्हणून काहींनी मराठीत फलक लावले. इतरांच्या विरोधात कामगार उपायुक्तांकडे तक्रार करण्यात आली. या कार्यालयाने संबंधितांना इशारा दिल्यानंतर मराठीचे फलक झळकू लागले,'' अशी माहिती संस्थेचे अध्यक्ष अनिल गोरे यांनी दिली.<br /><br />अर्थात सर्वाधिक परिणाम हा शिवसेनेच्या आंदोलनाचा झाल्याचे त्यांनी स्पष्ट केले. मराठीत फलक नसलेल्या काही दुकानांवर शिवसेनेच्या कार्यकर्त्यांनी दगडफेक केली. केवळ इंग्रजीत असलेले वीस हजार फलक मराठीतही दिसू लागले.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21204999-113776707637967054?l=antur.blogspot.com' alt='' /></div>An2http://www.blogger.com/profile/04976290807342689261noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-21204999.post-1137766563815376102006-01-20T19:44:00.000+05:302006-01-20T19:50:36.296+05:30Another Poem from Manogat.com, I Love this Poem..by Tushar Joshi, nagpur.<br />- An2<br /><br />"मी तुला म्हटलंच होतं<br />तुला राहवणार नाही<br />एक दिवस अनावर होऊन<br />तूच सांगशील सगळं काही<br /><br />मी तुला म्हटलंच होतं<br />सोपं नाही दूर राहणं<br />आपल्यात थोडं शिल्लक आहे<br />सुख दुःख देणं घेणं<br /><br />मी तुला म्हटलंच होतं<br />तू नाही म्हटलं तरी<br />तुझं माझं नातं होणार<br />दाट खोल केव्हा तरी" ...by - Tushar Joshi, Nagpur..<br /><br />-- :: Another Poem By Tushar Joshi ::<br /><br />खात्री आहे तू पुन्हा भेटशील<br />नेहमी प्रमाणे गोड हसशील<br />काय झालंय? सवाल करशील<br />मी तुझ्यापासून तुलाच मागणार आहे<br />मी तुला सगळं सांगणार आहे<br /><br />अश्चर्याने मागे सरशील<br />कदाचित तू नाही म्हणशील<br />किंवा कदाचित माझ्याकडून<br />असली अपेक्षाच नव्हती म्हणशील<br />तुझा कसलाही निर्णय<br />मला केवळ छळणार आहे<br />तरीही मी न लपवता<br />मनात चाललेली ढवळाढवळ<br />तुला दाखवणार आहे<br />मी तुला ढवळणार आहे<br />मी तुला सगळं सांगणार आहे<br /><br />तुझ्याशी भेट<br />योगायोग कसा म्हणू?<br />का गुंतलो?<br />जन्माजन्माचं नातं आहे जणू?<br />मला पार वेडावलं आहे <br />या प्रश्नाने<br />हे वादळ पेलणार नाही मी एकट्याने<br />माझ्याबरोबर तुलाही यात ओढणार आहे<br />मी तुला सगळं सगळं सांगणार आहे..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21204999-113776656381537610?l=antur.blogspot.com' alt='' /></div>An2http://www.blogger.com/profile/04976290807342689261noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-21204999.post-1137680986098307452006-01-19T19:57:00.000+05:302006-01-19T19:59:46.100+05:30प्रेम इतकं अवघड का असतं<br /><br />समजायला, उमजायला, व्यक्त करायला<br /><br />असं नक्की काय असतं त्यात <br /><br />की लागते ती इतकी आवडायला<br /><br /> <br />चार-दोन मोकळ्या गप्पा, जूळते सूर<br /><br />पूढची भेट कधी वाटणारी हूरहूर<br /><br /> <br />नंतर मग नुसतं डोळ्यांनी बोलणं<br /><br />या मनीचं त्या मनी, कोण्या जन्मीचं देणं<br /><br /> <br />काही न घेता तिला देण्याची आस<br /><br />बाकी काही नको, फ़क्त तू अशीच हास<br /><br /><br />निस्वार्थी, निरागस, निर्मळ असं प्रेम हवं<br /><br />प्रेमात पडावं अणि फ़क्त ते अनुभवावं!<br /><br />-प्रणव<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21204999-113768098609830745?l=antur.blogspot.com' alt='' /></div>An2http://www.blogger.com/profile/04976290807342689261noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-21204999.post-1137680514899519782006-01-19T19:51:00.000+05:302006-01-19T19:51:54.906+05:30विठ्या तुला ठाउक आहे का?<br /><br />विठ्या तुला ठाउक आहे का? <br /> तुक्या आंबिले हा कुणब्याचा<br /> आणि ज्ञानबा कुलकर्ण्याचा<br /> महार चोख्या<br /> नाम्या शिंपी<br /> तर सावत्या माळ्याचा<br /> अन् नरहर सोनाराचा...<br /><br />चिडून जाऊ नकोस इतका<br />जात काढली त्यांची म्हणुनी,<br />हात काढ त्या कमरेवरुनी<br />आणि मला तू सांग विठोबा, <br /> खरेच तुज ठाउक होती का,<br /> जात तुझ्या संतांची?<br /><br /><br />......<br />बैरागी<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21204999-113768051489951978?l=antur.blogspot.com' alt='' /></div>An2http://www.blogger.com/profile/04976290807342689261noreply@blogger.com0